مىكند كه به هركسى به اندازه كوشش و كارش برسد : « و ان ليس للانسان الا ما سعى » . اگر مسئله خودپرستى و احتكار منافع در كار نباشد ، و اگر مال و ثروت در مقياس‌هاى جامعه‌اى ، مساوى يا بالاتر از ارزش خود انسان قرار داده نشود پس اين طبقه « ثروتمندان بزرگ » از كجا و چگونه به‌وجود مىآيند ؟ و بزرگترين خيانت اجتماعى آن است كه احتكارگران و طبقه حاكمه ، گناهكارانه بر چپاول ملت و ثمرهء كوشش و كار آن ، موافقت و همكارى كنند : « ولا تأكلوا اموالكم بينكم بالباطل و تدلوا بها الىالحكّام لتأكلوا فريقاً من اموال‌الناس بالأثم و أنتم تعلمون » - اموال همديگر را به‌ناحق مخوريد كه آن را به نزد حكام ببريد تا قسمتى از اموال مردم را به گناه و به ناروا بخوريد ، در حالى كه شما مىدانيد - و پيامبر مىفرمايد : « هرگز كسى از شما غذايى بهتر و گواراتر از محصول دسترنج خود نخورده است » و در سوره « زلزله » آمده است : « فَمَن يعمل مثال ذرّة شراً يره » - هركس به اندازه ذره‌اى شر و بدى كند ، آن را خواهد ديد ؛ و « كلّ نفس بما كسبت رهينة » - هركس در گرو كار خويش است . اما مال و ثروت ، علىرغم آنكه تحت مالكيت افراد قرار گرفته است ( و اسلام ماليكت فردى را در صورتى كه مال بر اساس موازين